"ႏွလံုးသားကို ေႏြးေထြးရင္ ဒါဟာလည္းအိမ္"
သီခ်င္းစားသားေလးပါ.. အိမ္လြမ္းသူ အေ၀းေရာက္ေနသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အိမ္ေပါ့.
တကယ္ေတာ့ ... က်ေနာ္မွာ အိမ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ ရွိသလို့မ်ိဳး က်ေနာ္မွာလည္း အိမ္ရွိပါတယ္။ အေမ့အိမ္ဟာ က်ေနာ့္အိမ္ပဲေပါ့။
က်ေနာ္ေမြးကတည္း ျကီးျပင္လာတဲ့အထိ ေနခဲ့အိ္မ္ေလး၊ အေမ့အိမ္ေလးဟာ က်ေနာ္အိမ္ပဲေပါ့။ အဲဒီအေမ့အိမ္မွာ က်ေနာ္အတိတ္ေတြ ရွိခဲ့တယ္။ က်ေနာ္အိမ္မက္ေတြရွိခဲ့တယ္။ က်ေနာ္စိတ္ကူးေတြ၊ က်ေနာ့္အနာဂတ္ေတြ ေနာက္က်ေနာ့္ကဘာျကီးတခုလံုးရွိခဲ့တယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္အိ္မ္ေလးပါ။ အေမရွိတယ္။ အေဖရွိတယ္။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္ရွိတယ္။
ဒီအိမ္ေလးမွာ က်ေနာ္တို့ေတြ ရန္ျဖစ္ခဲ့ျကတယ္။ စကားမ်ားခဲ့ျကတယ္။ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာပဲ ထမင္းတူတူစားခဲ့ျကတယ္။ ေက်ာင္းအတူတူ သြား ခဲံျကတယ္။ ဘ၀ရဲ့အနာဂတ္ေတြကို တိုင္ပင္ခဲ့ျကတယ္။ စာအတူတူျကက္ခဲ့ျကတယ္။ က်ေနာ္တို့ေမာင္ႏွမေတြအတူတူေနတဲ့အိမ္ေလး ေပါ့။ ဒီအိမ္ေလးမွာပဲ ထမင္းျကမ္းနဲ့ကန္စြန္းရြက္ေျကာ္ကို အားရပါးရ ေနစဥ္ရက္ဆက္စားခဲ့တာ။ ျကက္ဥတျခမ္းကို ခ်ဥ္ဟင္းခ်က္ျပီး ခြက္ေသးေသးေလး ေ၀းမွ်စားေသာက္ခဲ့တာ။ တေန့မုန္ဖိုးျပား(၅၀)နဲ့ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ။ မနက္ေစာေစာအိပ္ရာကထျပီး ေဘာလံုးကြင္းကို အေျပးသြားခဲ့တာ ဒီအိပ္ပဲေပ့ါ။
အေမကေျပာတယ္ သားစာျကိုးစားပါတဲ့ က်ေနာ္ကျပန္ေျပာတယ္စိတ္ခ်ပါအေမ သားအရြယ္ေရာက္လာရင္ အေမ့ကို တိုက္အိမ္အျကီး ျကီးမွာ ကားနဲ့ထားမယ္လို့ေျပာေတာ့၊ အေမက ရယ္ရွာတယ္။ အေမ့ကို ဒီလိုအိမ္မ်ိဴးမွာမထားဘူး လို့ဆက္ေျပာေတာ့ အေမမ်က္ႏွာမ ေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာပဲ က်ေနာ္တို့လူလားေျမာက္ခဲ့ျကတာပါ။ ဒီအိမ္ကေလးမွာပဲ အေမ့ရဲံ့ေမတၱာေတြ နဲ့ အေဖရ့ဲခ်စ္ျခင္းေတြနဲ့အတူ ေမာင္ႏွမေတြ စံုစံုလင္လင္ေနခဲ့ျကတာပါ။
တကယ္ေတာ့အိမ္ကေလးဟာ ေသးေသးေလးပါ။ တဲပုေလးပါ။ ေဘးနားမွျခံကနည္းနည္းေတာ့က်ယ္ပါတယ္။ အိမ္ေရွ့အ၀င္မွေတာ့ ပန္းပင္ေလးေတြ ဟုိဘက္ဒီဘက္မွာ စိုက္ထားပါတယ္။ အိမ္အ၀င္လမ္းကေလး ဂ၀ံေက်ာက္ခင္းထားတဲ့လမ္းေလးပါ။ အိမ္ေရွ့ျခံစည္းရိုး တည့္တည့္မွာ မက်ဥ္းပင္ျကီးတပင္ေပါက္ေနျပီး၊ ျခံ၀န္းထဲမွာေတာ့ အုန္ပင္(၈)ပင္တိတိရွိပါတယ္။ အုန္းသီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ေပါေပါ ေလာေလာစားခဲ့ရတယ္။ ျခံေနာက္ဘယ္ညာအစြန္းမွာေတာ့ ပိေတာက္ပင္အျကီးျကီးတပင္ရွိပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ အျကီးဆံုး ပိေတာက္ပင္ျကီးပါပဲ။ သျကၤန္က်ရင္ ျခံေလးဟာ ပိေတာက္ပန္းေတြနဲ့ သိပ္လွ၊သိပ္က်က္သေရရွိပါတယ္။ ျခံေနာက္ဘယ္က ဘယ္အစြန္း အိမ္ရဲ့ေနာက္ဘက္တည့္တည့္မွာေတာ့ မို့ပင္ျကီးတပင္ရွိပါတယ္။ ျခံရဲ့အေရွ့ညာျခမ္းမွာေတာ့ ေရတြင္းတတြင္းရွိတယ္ အဲဒီမွာပဲ ေရခ်ိဳးျက တယ္။ ျခံတံခါးကေတာ့ အိမ္နဲ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ တည့္တည့္ ျခံရဲ့ ဘယ္ဘက္အျခမ္းေလးမွာေပါ့. ျခံစည္းရိုးနဲ့ အိမ္နဲ့ျကားမွာ ဂ်စ္ကား တစီး စားေက်ာ္ေက်ာ္ေနရာေလး ရွိေနပီး က်ေနာ္တို့ ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ့ကစားကြင္းပါပဲ။ ေနာက္ဘယ္ျခံစည္းရိုးနဲ့ အိမ္နဲ့လည္း နည္းနည္းလွမ္းပါ တယ္။ ျခံကက်ယ္တယ္လို့ဆိုနုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွေတာ့ အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ ျခံခတ္ျပီး ျကက္ကိုတပိုင္တနိုင္ေမြးပါေသးတယ္။ ေမမနဲ့မမတို့ညီမတိုကေတာ့ အားရင္အားသလို့ ျခံထဲမွာ ပန္းပင္ေတြစိုက္ထားတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ့အပင္ေတြကေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ အဖရဲ့ျကိမ္တုတ္ေတြပါပဲ။ အိမ္ထဲကို ၀င္မယ္ဆိုရင္ ေလွကားေလး (၃)ထပ္လွမ္းရပါတယ္။ အိမ္ကေဆာက္ထားတာ အေရွ့ဘက္ကို ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလးပါ။ အေဖကေတာ့စတိုင္လို့ေျပာတာပဲ..က်ေနာ္တိုေတာ့ျပိဳက်မွာလန့္ေနမိတာပါ။ အိမ္ခန္းေလး(၃)ခန္းမွာ မိသားစု (၈)ေယာက္ေနပါတယ္။ တခန္းတခန္းဟာ အက်ယ္ (၅)ေပ အရွည္ (၆)ေပခြဲေလာက္က်ယ္ျပီး အည့္ခန္းေတာ့မ၇ွိေတာ့္ပါဘူး။ တအိမ္လံုး မွာ အေပါမ်ားဆံုးက အ၀တ္ျဖစ္ျပီး မရွိဆံုးကေတာ့ အစားေသာက္နဲ့ပိုက္ဆံပါပဲ။ အ၀တ္ဆိုလို့အေကာင္းေတာ့မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ သိမ္း ထားတာမ်ားလို့ပါ။ မွတ္ညာဏ္ထဲမွာယခုတိုင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေနရတုန္းပါ၊ အိမ္မက္ထဲမွာလဲ အဲဒီအိမ္ကို ခနခနေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၅)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းကပါ။ အဲဒီအိမ္ကေလးနဲ့ အဲဒီဘ၀ကေလးကို က်ေနာ္ယခုအထိ တမ္းတေနတုန္းပါ။
အဲဒီအိမ္က က်ေနာ္တို့ေျပာင္းေတာ့ က်ေနာ္(၈)တန္းတက္ေနတုန္းေပါ့။ က်ေနာ့္ဘ၀ေတြ တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းသြားတဲ့အေျခအေနပါပဲ။ အဲဒီက တဆင့္အိမ္ေတြ အိမ္ေတြေျပာင္းေျပာင္းလာခဲ့ျကတာ အိမ္ေတြလည္းမနည္း ရပ္ကြက္ေတြလည္းစံုခဲ့ပါတယ္ေလ။
ပထမဆံုးအိမ္ကိုလြမ္းခဲ့တာကေတာ့ အိမ္ေပၚကစဆင္းခဲ့တဲ့ေနပါ။ မိဘရဲ့စကားကို ျပန္ခံေျပာ၊ ကိုယ္ကိုကိုယ္အဟုတ္ျကီးမွတ္ထင္ျပီး ေတာ့အိပ္ေပၚကေန အ၀တ္တထည္ကိုယ္တခုနဲ့ဆင္းလာခဲ့တာပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ့ထဲကို ေျခလ်င္ေလ်ွာက္ျပီး ဦးတည္ရာကိုသြားေနခဲ့တယ္၊ ပိုက္ဆံတျပားမွမပါ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ့ဘတ္စကားဂိတ္မွာ ေျခစံုပစ္ျပီးထိုင္ေနတုန္းမွာ အိမ္ကိုစလြမ္းခဲ့တာပါ။ အနည္းဆံုး သြားခ်င္ရာသြားျပီးေနာက္မွာ ျပန္စရာအိမ္ကေလးတခု၊ အိပ္စရာအမိုးအကာနဲ့ ဖ်ာေလးတခ်ပ္ ေစာင္ေလးတခု၊ ဒါဟာအိမ္ပါပဲ။ က်ေနာ္ မွာသြားစရာေနရာမရွိ၊ ျပန္စရာေနရာမရွိ ၊ အိပ္စရာေနရာမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အိမ္ရဲ့တန္ဖိုးကို စသိခဲ့ရတာပါ။ ေအာ္... အိမ္ဆိုတာ တကယ္ ေတာ့ ငါ့အတြက္ လံုျခံဳမူအေပးနိုင္ဆံုး၊ ငါ့ဘ၀အတြက္ အကာအကြယ္ေနရာေလးတခုပါလားဆိုျပီးသေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြဟာ အိမ္ဘက္ကို ျပန္လွည့္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာအိမ္ကိုစလြမ္းျပီး အိမ္ရဲ့အဓိပါၸယ္ကို စသ ေဘာေပါက္နားလည္တဲ့အခ်ိန္ပါ။ က်ေနာ္အသက္(၁၄)ႏွစ္အရြယ္ပါ။ က်ေနာ္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ရဲ့အႏွစ္သာရ ကို ပိုသေဘာေပါက္နားလည္ခဲရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေႏြးေထြးမူနဲ့ စိတ္ေအးခ်မ္းမူပါ။ အိမ္ကိုစျမင္ျမင္ျခင္းရင္ခုန္ရသလို အိမ္ထဲေျခလွမ္းစ တာနဲ့ကို က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးမူေတြစုျပံဳခံစားလာရပါတယ္။ အိမ္ရဲ့ေႏြးေထြးမူေတြက က်ေနာ္ကိုသိမ္းျကံုးဖက္ထားလိုက္ပါေတာ့ တယ္။ အဲဒီေႏြးေထြးမူေတြကေနတဆင့္ စိတ္ေအးခ်မ္းမူကိုခံစားလာရပါတယ္။ အပူအပင္ကင္းမဲ့တဲ့ဘ၀ေလးဟာ ဒီအိမ္ရဲ့ အမိုးေအာက္ မွာပဲရွိေနပါလားဆိုတဲ့အသိနဲ့ ျကည္နူးမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိ္မ္နဲ့မိဘ တူတူပဲ၊ ခြဲမရဘူးဆိုတဲ့အသိကေတာ့ က်ေနာ္ ဘ၀တကၠသိုလ္ အေရာက္မွာစသိခဲ့ရတာပါ။
အရြယ္ေတြေရာက္လာျကတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့က က်ေနာ္တို့အိမ္ကေလးဟာ ၂ ထပ္တိုက္ပုေလးတလံုးပါ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထေဆာက္လုပ္ ထားတာပါ။ အဲဒီအိမ္ကေလးေဆာက္လို့မျပီးမစီးခင္မွာပဲ က်ေနာ္ဟာအိမ္ကေန တကိုယ္ေတာ္ေျပာင္းေ၇ြလိုက္ရပါတယ္။ ဘ၀တကၠသိုလ္ ဆီသို့ေပါ့။ နာမည္ေက်ာ္အင္းစိန္ေထာင္က တိုက္ခန္းထဲမွာ က်ေနာ္ဟာ အိမ္ကိုလြမ္းခဲ့ရပါတယ္။ ေဆြးခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ အိ္မ္ကိုမျကာ ခန ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုးရံုးအထုတ္မွာအေမနဲ့ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲ့မွာ အိမ္ကပထမဆံုး ထြက္ေျပးျပီး ျပန္လာခဲ့တုန္းက ခံစားမူေတြျပန္ခံစားခဲ့ပါတယ္။ အေမက်ေနာ့္ေရွ့မွာက်တဲ့မ်က္ရည္ေတြဟာ ဒီတခါက်ေတာ့အတြက္ သိပ္ကိုတန္ဖိုးျကီး ျပီး အဓိပါယ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အေမရွိတဲ့ေနရာဟာ က်ေနာ္အိမ္ပဲ။ အိမ္ရွိတဲ့ေနရေလးဟာ အေမရွိေနတဲ့ေနရာပဲ ဆိုတဲ့အေတြး၊အသိေတြကို က်ေနာ္ စတင္ခံစားသိရွိခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္အသက္ (၁၉)ႏွစ္ျပည့္မွာပါ။
အခုေတာ့ က်ေနာ္လည္း တိုင္းတပါးနိုင္ငံမွာ အေမနဲ့လည္းေ၀းကြာ၊ အိမ္နဲ့လည္းခြဲခြာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ပိုျပီးသေဘာေပါက္နားလည္း လာခဲ့တာကေတာ့။ က်ေနာ္ရဲ့ႏွလံုးသားပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အေမဟာက်ေနာ္ႏွလံုးသားထဲမွာအျမဲရွိေနတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္ဟာလည္း ဘယ္ကမၻာေရာက္ေရာက္ အိမ္မွာေနေနသလိုပါပဲ။ အေမရွိတ့ဲက်ေနာ္ႏွလံုးသားဟာ ေႏြးေထြးသလို၊ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားေႏြးေထြးတဲ့ေနရာ ေလးဟာလည္း က်ေနာ့္ရဲ့အိ္မ္ပါပဲ။
အေမနဲ့အိမ္ကိုလြမ္းရင္
